Tuesday, December 2, 2008

ಈಗಲ್ಲವಾದರೆ ಇನ್ಯಾವಾಗ...?

ಭಾರತದ ವಿದೇಶಾಂಗ ಸಚಿವ ಪ್ರಣವ್ ಮುಖರ್ಜಿ ಅವರು ಟಿವಿ ಚಾನೆಲ್ ಒಂದಕ್ಕೆ ನೀಡಿದ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾರ್ವಭೌಮ ರಾಷ್ಟ್ರವೂ ತನ್ನ ಗಡಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದಿದ್ದಾರೆ. ಪಾಕಿಸ್ಥಾನದ ಜತೆಗಿನ ಐದು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಯ ಶಾಂತಿ ಒಪ್ಪಂದದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನದೇನೂ ಆಗಿಲ್ಲ ಎಂದೂ ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಶಾಂತಿ ಶಾಂತಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿರುವ ಭಾರತ ಈಗ ಎದ್ದು ನಿಂತು ಕೊಂಡರೆ ಪಾಕಿಸ್ಥಾನ ಏನೂ ಮಾಡಲಾಗದು. ಅಲ್ಲಿನ ಕ್ಷೀಣ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಅಮೇರಿಕಾದೊಂದಿಗಿನ ಅಷ್ಟಕಷ್ಟೇ ಇರುವ ಸಂಬಂಧ, ಅಣು ಸಂಬಂಧದ ನಂತರ ಹತ್ತಿರವಾದ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಅಮೇರಿಕಾ ನಂಟು, ಅಮೇರಿಕಾ ಅಧ್ಯಕ್ಷನಾಗಿ ಬುಷ್ ನ ಕೊನೆ ದಿನಗಳು, ಅಧೋಗತಿಗಿಳಿದ ಜಾಗತಿಕ ಅರ್ಥವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇವೆಲ್ಲಾ ಇದೀಗ ಭಾರತದ ಪರವಾಗಿಯೇ ಇವೆ. ಯುನೈಟೆಡ್ ಪ್ರೋಗ್ರೆಸ್ಸಿವ್ ಅಲಾಯನ್ಸ್‌ನ ಮುತ್ಸದ್ಧಿಗಳು ಸಮಯದ ಸದುಪಯೋಗವನ್ನು ಪಡೆದು ಪಾಕಿಸ್ಥಾನದಿಂದ ಹೊರಡುವ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳು ಭಾರತದ ಆರ್ಥಿಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗಬಹುದು. ಒಂದು ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಕೃತ್ಯದಿಂದ ದಣಿದು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮರೆತು ಬಿಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ದಾಳಿ ಆಗುವುದು ನಿಂತರೆ ಮಾತ್ರ ಸರಕಾರ, ಉದ್ಯಮ, ಸಮಾಜ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯತ್ತ ನಿರಂತರ ನಡೆಯಬಹುದು.ಅಮೇರಿಕಾದ ಹಿರಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬರು ಪಾಕಿಸ್ಥಾನದ ಕೈವಾಡದ ಬಗ್ಗೆ ಶಂಕಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದಾರೆ. ತನಿಖೆ ಇನ್ನೂ ಪೂರ್ತಿಯಾಗದಿರುವುದರಿಂದ ಮಾಹಿತಿ ಪೂರ್ಣ ಲಭ್ಯವಿಲ್ಲ. ಭಾರತವೂ ಈಗಾಗಲೇ ಬೇಕಾದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕರ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ನೀಡಿ ಪಾಕಿಸ್ಥಾನವನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿದೆ. ಟೇಬಲ್ ಎದುರು ಕುಳಿತು ಮಾತಾಡಿ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಕಾಲ ಮುಗಿದಿದೆ. ನ್ಯೂಕ್ಲಿಯರ್ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿರುವ ಭಾರತದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಅಮೇರಿಕಾ ಕೂಡಾ ಭಾರತ ಎಚ್ಚೆತ್ತರೆ ಭಯಪಟ್ಟೀತು. ಆದರೆ ಭಾರತವನ್ನು ಮಣಿಸುವಷ್ಟು ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯಲಾರದು. ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯಿಂದ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಆಗುತ್ತಿರುವ ನೋವು, ನಷ್ಟಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಈಗಿರುವಷ್ಟು ದೊಡ್ದ ನೈತಿಕ ಬಲ ಇನ್ನು ಸಿಗುವುದಾದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರಜೆಗಳು ಯಾವ ಬೆಲೆ ನೀಡಬೇಕೇನೋ? ನೋವು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಆಗಿದೆ. ಆ ನೋವು ಇಡೀ ದೇಶವನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸಿದೆ. ಮುಂಬಯಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಡಿದ ಗುಂಡುಗಳು ಎಲ್ಲರ ಎದೆಯನ್ನೂ ಒಡೆದಿದೆ. ದೇಶದ ನಾಯಕತ್ವ ಬರೇ ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚಿ ನೋವನ್ನು ಕಡಿಮೆಗೊಳಿಸಬಹುದು ಎಂದುಕೊಂಡರೆ ಅದರ ಪರಿಣಾಮ ವಿಪರೀತವಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ದೇಶದ ಸರಕಾರ ವರ್ಷದೊಳಗಿನ ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ಮರೆತು, ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಹಾಗೂ ನಿಖರವಾದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಎತ್ತಬೇಕು. ಆ ಧ್ವನಿಗೆ ಕನಿಷ್ಟ ಭಾರತದ ಮಟ್ಟಿಗಾದರೂ ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ನಿಗ್ರಹವಾಗಲೇ ಬೇಕು. ಈಗಲ್ಲವಾದರೆ ಇನ್ಯಾವಾಗ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಭಾರತದ ನಾಯಕತ್ವಗಳಿಗೆ ಕಾಡದಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಜೀವವನ್ನು ಒತ್ತೆಯಿಟ್ಟು ಬದುಕಬೇಕು. ಭಾರತದ ಬೆನ್ನು ಬಾಗಿ ಕುಸಿದು ಹೋಗಿದೆ. ಇನ್ನು ಸೆಟೆದು ನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇನ್ಯಾವಾಗ? ಅದಕ್ಕೆ ನೀಡಬೇಕಾದ ಬೆಲೆಯೇನು?
ಸಿಡಿಲು
ಮುಂಬಯಿಯಲ್ಲಿ ಇಸ್ರೇಲ್ ನ ರಬ್ಬಿ ಗೇವ್ರಿಯಲ್ ಹಾಲ್ಟ್ಜ್‌ಬರ್ಗ್ ಮತ್ತು ರಿವ್ಕಾ ಅವರು ಬಲಿಯಾದರು. ಅವರ ಅಂತಿಮ ಸಂಸ್ಕಾರದ ಸಂದರ್ಭ ಅವರ ಬದುಕುಳಿದ ಎರಡು ವರ್ಷದ ಮಗು ಮೋಶ್ ಹಾಲ್ಟ್ಜ್‌ಬರ್ಗ್ ನನ್ನು ಕಂಡ ಇಸ್ರೇಲಿಗರ ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ "ಯಾಕೆ? ಯಾಕೆ? ಯಾಕೆ?" ಎಂಬುದು.

ಚಿತ್ರ: AP

1 comment:

  1. ಭಾರತ ಏನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ತನ್ನ ಕೃತ್ಯ ನಿಲ್ಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ.. ಸುಮ್ಮನೆ ಯೋಚಿಸಿ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ.

    ReplyDelete