Monday, February 11, 2008

ಮಧ್ಯಮ (ಮಾಧ್ಯಮ) ವಿಯೋಗ

ಕಳೆದ ಒಂದು ವಾರದಿಂದ ಯಾವುದೇ ಸುದ್ದಿ ಚಾನೆಲ್‍ಗಳನ್ನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ದಿನದಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಟ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಟಿ.ವಿ. ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು "ಕಳೆಯುವ" ಸಮಯವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹೇಗಾದರೂ ಕಳೆಯಬಹುದಲ್ಲವೆ ಎನಿಸಿತ್ತು.

ಟಿ.ವಿ.ಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ನೋಡದೆ ನಾನೇನು ಕಳಕೊಂಡಿಲ್ಲ ಅನಿಸಿತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬರುವ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನೂ ಹಾಗೇ ಮಡಚಿಟ್ಟು ಸುಮ್ಮನಿರಲೇ ಎಂದನಿಸಿತ್ತದೆ. ಕಾರಣ ಈ ಮಾಧ್ಯಮದವರ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ತರ ವಾಕರಿಕೆ ಶುರುವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ, ಬದ್ಧತೆ, ಪ್ರಸಕ್ತತೆ ಅವರ ಶಬ್ದಭಂಡಾರದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೊಮ್ಮೆ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಸಿಹೋಗಿದ್ದ ಮನಸ್ಸು ಈಗ ಮಾಧ್ಯಮದವರ ಬಗ್ಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಹೇಸುತ್ತಿದೆ.

ಭಾರತದ ಯಾವುದೇ ಮಹಾನಗರದಲ್ಲಿ ಕನಿಷ್ಟ ಇಪ್ಪತ್ತು ವಾರ್ತಾ ಚಾನೆಲ್‍ಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಸುಮಾರು ಇಪ್ಪತ್ತು ಮೆಲ್ದರ್ಜೆಯ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತವೆ. ಇವುಗಳ ಜತೆಗೆ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕಿಲ್ಲದ ಚಾನೆಲ್‍ಗಳು, ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಅದೆಷ್ಟೋ. ಇವುಗಳೆಲ್ಲಾ ತಮ್ಮನ್ನು ಮಾರುವುದರೊಂದಿಗೆ ಅವರ ಓದುಗರನ್ನೂ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಅಂತನಿಸುತ್ತದೆ.

ಓದುಗರು ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಮಧ್ಯೆ ಕೊಂಡಿಯಾಗಿರಬೇಕಾದ ಈ ಮಾಧ್ಯಮದವರು ತಲೆಹಿಡುಕರಂತೆ ವರ್ತಿಸುವುದನ್ನು ಕಂಡಾಗ ನಾವು (ಓದುಗರು ಅಥವಾ ನೋಡುಗರು) ಅವರು ಕೊಟ್ಟಿದನ್ನು ಓದಬೇಕು ಅಥವಾ ನೋಡಬೇಕು.

ಜತೆಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಧ್ಯಮದವರು ನಾವು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಎಲ್ಲ ಸವಲತ್ತುಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ದೊರಕಿಸಿ ಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನ್ನುತ್ತಾರೆ ಅವರು.

ಸಮ್ಮಿಶ್ರ ಸರಕಾರಗಳು, ಹಲವಾರು ಸಣ್ಣ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು, ಮತದಾರರ ಪ್ರಜ್ಞಾವಂತ ಆಯ್ಕೆಗಳು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು ಸರಿದಾರಿಯತ್ತ ತರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾಧ್ಯಮದವರು ಈ ರೀತಿ ವರ್ತಿಸುವುದನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಅವರಿಗೆ ಮದ್ದು ಅರೆಯುವವರು ಯಾರೆಂದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ!

ಈ ಮಧ್ಯೆ, ವಾರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಗುರುಪ್ರಸಾದ್ ಕಾಗಿನೆಲೆ ಅವರ 'ಬಿಳಿಯ ಚಾದರ'ವನ್ನು ಹೊದ್ದಿದ್ದಾಯಿತು. ಮೂರು ಸಿಟಿಂಗ್‍ನಲ್ಲಿ ಪೂರ್ತಿ ಕಾದಂಬರಿ ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದೆ. ಥಾಂಕ್ಸ್ ಟು ಮೀಡಿಯಾ.

2 comments:

  1. true. ೨೪ ಗಂಟೆ ಸುದ್ದಿ ವಾಹಿನಿಗಳಂತೂ ವರ್ತಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ.. ಛೆ..

    ಇನ್ನು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಂತೂ ತಮಗಿಷ್ಟ ಬಂದ ಹಾಗೆ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ವಿಚಾರಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ತಿರುಚುವುದರಲ್ಲೇ ಸಾರ್ಥಕ್ಯ ಕಾಣುತ್ತವೆ.

    ReplyDelete
  2. ಇದೇ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಪುಷ್ಟೀಕರಿಸುವವರು ಇನ್ನೂ ಇರಬಹುದೆಂದು ತಿಳಿಯುವೆ.
    ನಿಮ್ಮ ಕಾಮೆಂಟ್‍ಗೆ ಧನ್ಯವಾದಗಳು.
    ವಂದನೆಗಳೊಂದಿಗೆ
    ಬಾನಾಡಿ.

    ReplyDelete