Friday, September 7, 2007

ನಂಬಿಗಸ್ತ

ಅವರು ನಮ್ಮ ತಾಲೂಕು ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿಯೇ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾದ ಡಾಕ್ಟರ್. ತಾಲೂಕಿನ ನಾಲ್ಕು ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆಯೋ ಎರಡು ಸರ್ತಿಯೋ ಬಂದು ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಮದ್ದು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಮದ್ದಿನ ಗುಣವೋ ಅಥವಾ ಕೈಗುಣವೋ ಅವರು ಹತ್ತಿರ ಹೋದವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಕಾಯಿಲೆ ಗುಣಮುಖಗೊಳಿಸಿದ ಸಂತಸ. ಮತ್ತೆ ತಾವು ಯಾವಾಗ ಕಾಯಿಲೆ ಬೀಳುತ್ತೇವೋ ಎಂದು ಕಾದು ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ ಜನ. ಅವರ ಸ್ವಂತ ಚಟಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ಎಲೆ ಅಡಿಕೆ ತಿನ್ನುವ ಕಾರ್ಯ ಮಾತ್ರ ಅವರ ಹೆಸರನ್ನು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಜನಪ್ರಿಯ ಗೊಳಿಸಿರಬೇಕು. ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಹೋಗುವ ರೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಒಬ್ಬರು ವೀಳ್ಯದೆಲೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಅಡಿಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಹೊಗೆಸೊಪ್ಪಿನ ಕಟ್ಟನ್ನೆ ಹಿಡಿದು ನಿಂತರೆ ಏನಿಲ್ಲದವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಣ್ಣವನ್ನಾದರೂ ತಂದೇ ತರುತ್ತಾರೆ. ಕವಳ ಹಾಕುವ ಅವರ ಚಟ ಮಾತ್ರ ರೋಗಿಯ ಯಾವುದೆ ತರದ ರೋಗಗಳನ್ನು ನೋಡಿಯೂ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ.

ಇಂತಹ ಜನಪ್ರಿಯರು ಇನ್ನಿಲ್ಲವಾದಾಗ ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನು ಎಂಬುದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಅವರಿದ್ದಾಗ ನಾವು ಪಡೆದಿದ್ದೇನು ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾನಾಗ ಬಹಳ ಸಣ್ಣವನಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮ ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದಿತ್ತು. ಆರೇಳು ಕೊಠಡಿಗಳು, ವರಾಂಡ, ಜಗಲಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ನನಗಾಗ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕಂಡಿತ್ತು. ನಾನು ಅಮ್ಮನೊಟ್ಟಿಗೆ ಮದ್ದಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಡಾಕ್ಟರ್ ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ಔಷಧಕ್ಕಾಗಿ ಕಂಪೌಂಡರ್ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು. ಡಾಕ್ಟರ್ ರೂಂ ನಿಂದ ಕಂಪೌಂಡರ್ ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗಲು ಎರಡು ದಾರಿಗಳಿವೆ. ಒಂದು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೋದರೆ ಅಮ್ಮ ಇನ್ನೊಂದು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ದಿರಬೇಕು. ನನಗೆ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿತು. ಗೋಳೋ ಎಂದು ಅಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ಅಮ್ಮ ಕಾಣಿರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮನೆಲ್ಲಿಯೆಂದು ಹುಡುಕಿದೆ. ಸಿಗಲ್ಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅಳು ತಾರಕಕ್ಕೆ ಏರಿರಬೇಕು. ಜನ ನನ್ನ ಅಮ್ಮನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಅನಿಯಾದರು. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಅವಳು ಬಂದಳು. ಒಂದರೆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾನೆಬ್ಬಿಸಿದ ರೊಚ್ಚು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಬದಲಿಸಿತ್ತು.

ನಾವು ಹೈಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಗಾಂಧಿ ಜಯಂತಿಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹುಡುಗರಾದ ನಾವೆಲ್ಲರು ಸೇರಿ ಆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಹೊರಾವರಣವನ್ನು ಶುಚಿಗೊಳಿಸಿ ಕೆಲವು ಗಿಡಗಳನ್ನು ನೆಟ್ಟಿದ್ದೆವು. ನಂತರ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಕಂಪೌಂಡರ್ ಕೊಟ್ಟ ಪೆಪ್ಪರ್ ಮೆಂಟ್ ಗಳನ್ನು ತಿಂದೆವು. ಅದು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಸೈಕಲ್ ಮೆಟ್ಟುತ್ತಾ, ಐಸ್ ಕ್ಯಾಂಡಿ ತಿಂದೆವು.

ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಕಂಪೌಂಡರ್ ಮಲೆಯಾಳೀಯಾಗಿದ್ದ ಎಂದು ನೆನಪು. ಆದರೆ ಆತ ಬಹಳ 'ಬಿಳಿ' ಬಣ್ಣದವನಾಗಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಪರಿಸರದ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳೊಡನೆ ಪ್ರೇಮ ವ್ಯವಹಾರವಿತ್ತು. ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿದ್ದ ಹಿರಿಯರೆಲ್ಲಾ ಅವನನ್ನು ಇಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಿರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳುತಿದ್ದರು. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮ ಆತ ನಮ್ಮೂರಿನ ಒಬ್ಬ ಹುಡಿಗಿಯೊಂದಿಗೆ ಪರಾರಿಯಾಗಿಯೂ ಬಿಟ್ಟ. ಆತನ ಬಿಳಿ ಅಂಗಿ ಪ್ಯಾಂ ಟ್ ಗಳು, 'ಬಿಳಿ' ಬಣ್ಣ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬಿಳಿ ಷೂ ಕೂಡಾ ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ದೆವ್ವವನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ರಾತ್ರಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವನನ್ನು ಕಂಡವರು ದೆವ್ವ ಎಂದು ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ಸಲ ನಮ್ಮ ನೆಂಟರೊಬ್ಬರು ಬಿಳಿ ಪಂಚೆ ಹಾಗೂ ಬಿಳಿಅಂಗಿ ತೊಟ್ಟು ರಾತ್ರಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಕಂಡ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ಆತ ಕಂಪೌಂಡರ್ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಆತನ ಮೇಲೆ ಕಲ್ಲೆಸಿದ್ದಳು. ನಾವು ಕೂಡಾ ಕತ್ತಲಾದ ಮೇಲೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆ ಯುಟ್ಟು ಬಂದರೆ ಕಂಪೌಂಡರ್ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವು.

ಹೊಸ ಡಾಕ್ಟರ್‍ಗಿಂತ ಹಳೆ ಕಂಪೌಂಡರ್ ಹೆಚ್ಚು ನಂಬಿಗಸ್ತ.

No comments:

Post a Comment