Sunday, September 23, 2007

ಅನಾಮಿಕರು

ಇಲ್ಲಿಲ್ಲದವರೂ ಎಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲವೇ? ಇಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ ಇಂಟರ್‍ನೆಟ್‍ನಲ್ಲಿ! ಇಂದಿನವರು ಏನೂ ಬೇಕಾದರೂ ಮೊದಲೊಮ್ಮೆ ಗೂಗಲ್ ಮಾಡಿಯೇ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಾರೆ. ಏನೇ ಸಮಸ್ಯೆ ಇರಲಿ, ಏನನ್ನೂ ಹುಡುಕ ಬೇಕೆಂದುಕೊಳ್ಳಿ ಮೊದಲೊಮ್ಮೆ ಗೋಗಲ್ ಮಾಡಿಯೇ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತೇವೆ. ಮಕ್ಕಳ ಶಾಲೆಯ ಪ್ರವೇಶವಿರಬಹುದು, ಬೆಳಿಗೆದ್ದು ಹಲ್ಲುಜ್ಜಲು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಪೇಸ್ಟ್ ಆಗಿರಬಹುದು, ಕಳೆದು ಹೋದ ಗೆಳೆಯ/ಗೆಳತಿಯರಿರ ಬಹುದು. ಅನೌಪಚಾರಿಕ ಮಾತುಕತೆಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗದ ಯಾವುದೊ ಶಬ್ದ, ವಸ್ತು, ವಿಷಯವಿರಲಿ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಅದನ್ನು ಗೂಗಲ್ ಮಾಡಿ ನೋಡಿಯೇ ಆಗಬೇಕು. ಗೂಗಲ್ ನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದ್ದು ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಇದೆ ಎಂದರೆ ನಮಗೇ ಕುತೂಹಲವಾಗಬಹುದು ಎಂಬಂತಿದೆ.

ಈ ಗೂಗಲ್ ಇಲ್ಲದ ಲೋಕವನ್ನು ಹಿಂದೆ ನೋಡಿದ್ದ ನಾವು ಗೂಗಲ್ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಕನ್ನಡಕವನ್ನು ರೂಢಿಯಾಗಿಸಿದವರು ಕನ್ನಡಕವಿಲ್ಲದೆ ಪಡುವ ಚಡಪಡಿಕೆಯಂತೆ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಬಾಸ್ ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟರೆ ಮೊದಲು ಗೂಗಲ್ ನಲ್ಲಿ ಆ ಕುರಿತು ಏನಿದೆಯೆಂದು ನೋಡು. ಹೆಂಡತಿ ಅಥವಾ ಗಂಡ ಏನಾದರೂ ಹೇಳಿದರೆ ಅದರ ಕುರಿತು ಗೂಗಲ್‍ನಲ್ಲಿ ನೋಡು. ಮಕ್ಕಳಿಗಂತೂ ಈ ಗೂಗಲ್ ಬಿಟ್ಟರೆ ಪ್ರಪಂಚವೆ ಇಲ್ಲ.

ಮೊನ್ನೆ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಕೂತು ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಗೂಗಲ್ ಮಾಡಿ ನೋಡಿದೆವು. ನಮ್ಮ ಉಲ್ಲೇಖಗಳು ಎಷ್ಟಿವೆ ಎಂದು ಮೊದಲು ನೋಡಿದೆವು. ಹಾಗೆ ನೋಡುವುದು ಕೆಲವರಿಗೆ ದಿನನಿತ್ಯದ ಕೆಲಸ. ಅದರಿಂದ ಅವರ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯನ್ನು ಅಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ನಿಮ್ಮ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ ಗೋಗಲ್ ಮಾಡಿದಾಗ ಅದೆಲ್ಲೋ ಅಸಂಬದ್ಧ ಸೈಟ್‍ನಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬಂತಾದರೋ ನಿಮ್ಮ ಮಂಡೆ ಮತ್ತೂ ಬಿಸಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

ನನ್ನೊಬ್ಬ ಹಳೆಯ ಗೆಳೆಯನನ್ನು ನಾನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆತನ ವಿಳಾಸವಿರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಸುಮಾರು ಹದಿನೈದು ವರ್ಷಗಳಾಗಿರಬಹುದು ನಮ್ಮ ಸಂಪರ್ಕವಿಲ್ಲದೆ. ಅವನ ಹೆಸರನ್ನು ಹಾಕಿ ಹುಡುಕಿದೆ. ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಸಿಗಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಅವನ್ ಹೆಸರಿನ ಇನ್ನೆಷ್ಟೋ ಮಂದಿ ಸಿಕ್ಕಿದರು. ಕೊನೊಗೊಂದು ಕಡೆ ಅವನ ಪೂರ್ತಿ ಸಿ.ವಿ. ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಅವನು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದ, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಏನೆಲ್ಲ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿದ್ದ, ಇತ್ಯಾದಿ ಬರೆದು ಇನ್ಯಾವುದೋ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅರ್ಜಿಯನ್ನು ಆನ್‍ಲೈನ್ ಆಗಿ ಕಳಿಸಿದ್ದ. ಆತನನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಹೊರಟರೆ ಆತ ಹೊಸ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿ ಇತ್ತೀಚಿನವರಿಗೂ ಕಾಣದಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.

ನಮ್ಮ ಕೆಲವು ಸ್ನೇಹಿತರ ಕ್ಷೇಮ ಸಮಾಚಾರ ಕೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಅವರನ್ನು ಗೂಗಲ್ ಮಾಡಿ. ಇಂಟರ್‍ನೆಟ್‍ನಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯರಾಗಿದ್ದರೆ ನಿಮಗೆ ಅವರ ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನೂ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬಹುದು. ಕೆಲವರ ದೈನಂದಿನ ಕಾರ್ಯಸೂಚಿಯು ಸಿಗಬಹುದು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆದರೂ ನಮಗೆ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ನಿರಾಳವಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನ ಪದರಗಳನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡಲು ಸಮಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ನಾವೆಲ್ಲ ಇಂಟರ್‍‍ನೆಟ್‍ನಲ್ಲಿ ಇನ್ಯಾರನ್ನೋ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಈ ಬ್ಲಾಗನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದಂದಿನಿಂದ ನಾನು ಕೆಲವು ದಿನ ಹೊಸ ಹೆಂಡತಿಯ ಜತೆ ನಡೆಯುವಂತೆ ಆಗಾಗ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದುದ್ದನು ಕಕ್ಕಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೆಲವು ತಿಂಗಳಾದ ಮೇಲೆ ಹೆಂಡತಿ ಹಳತಾದಂತೆ ಬ್ಲಾಗ್ ಕೂಡ ಹಳತಾಗಿ ಏನಾದರೂ ಬರೆಯಲೇ ಬೇಕೆಂಬ ಉತ್ಕಟತೆ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತೊ ಅಂತನಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ಇನ್ನೊಂದು ಬ್ಲಾಗನ್ನು ಮಲಗಲು ಹಾಗೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ, ಆಫೀಸಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಕಡಿಮೆಯಾದಾಗ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಬಿಜಿಯಾಗಿಡಲು ಇದೊಂದು ಮಾಧ್ಯಮ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದೆ.

ನಂತರ ನೋಡಿ ಇದನ್ನು ಎಷ್ಟು ಜನ ನೋಡಿದರು ಎಂದು ಲೆಕ್ಕ ವಿಡಲು ಒಂದು ಕಿಂಡಿಯನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅಲ್ಲ ಬ್ಲಾಗ್ ಇರುವುದು ನನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ಇರಲು. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಲೆಕ್ಕಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ಅಹಂ ಅನ್ನು ತಣಿಸುವುದೆಂದರೆ ನಮಗೆ ನಾವು ಮಾಡುವ ಒಂದು ತರದ ಅಪರಾಧ.


ಇಂಟರ್‍ನೆಟ್‍ನಾಚೆಯು ಅದೇನೋ ಇದೆ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆನೇ ಮುಂದೆ ಬರೆಯಬೇಕಿದ್ದೇನೆ.
(ಈ ಟಿಪ್ಪಣಿ ನನ್ನ ನೆನಪಿಗೆ)

ಒಲವಿನಿಂದ
ಬಾನಾಡಿ

Friday, September 7, 2007

ನಂಬಿಗಸ್ತ

ಅವರು ನಮ್ಮ ತಾಲೂಕು ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿಯೇ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾದ ಡಾಕ್ಟರ್. ತಾಲೂಕಿನ ನಾಲ್ಕು ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಿಗೆ ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆಯೋ ಎರಡು ಸರ್ತಿಯೋ ಬಂದು ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಮದ್ದು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಮದ್ದಿನ ಗುಣವೋ ಅಥವಾ ಕೈಗುಣವೋ ಅವರು ಹತ್ತಿರ ಹೋದವರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಕಾಯಿಲೆ ಗುಣಮುಖಗೊಳಿಸಿದ ಸಂತಸ. ಮತ್ತೆ ತಾವು ಯಾವಾಗ ಕಾಯಿಲೆ ಬೀಳುತ್ತೇವೋ ಎಂದು ಕಾದು ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ ಜನ. ಅವರ ಸ್ವಂತ ಚಟಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ಎಲೆ ಅಡಿಕೆ ತಿನ್ನುವ ಕಾರ್ಯ ಮಾತ್ರ ಅವರ ಹೆಸರನ್ನು ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಜನಪ್ರಿಯ ಗೊಳಿಸಿರಬೇಕು. ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಹೋಗುವ ರೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಒಬ್ಬರು ವೀಳ್ಯದೆಲೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಅಡಿಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಹೊಗೆಸೊಪ್ಪಿನ ಕಟ್ಟನ್ನೆ ಹಿಡಿದು ನಿಂತರೆ ಏನಿಲ್ಲದವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಣ್ಣವನ್ನಾದರೂ ತಂದೇ ತರುತ್ತಾರೆ. ಕವಳ ಹಾಕುವ ಅವರ ಚಟ ಮಾತ್ರ ರೋಗಿಯ ಯಾವುದೆ ತರದ ರೋಗಗಳನ್ನು ನೋಡಿಯೂ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ.

ಇಂತಹ ಜನಪ್ರಿಯರು ಇನ್ನಿಲ್ಲವಾದಾಗ ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನು ಎಂಬುದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಅವರಿದ್ದಾಗ ನಾವು ಪಡೆದಿದ್ದೇನು ಎಂಬುದು ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನಾನಾಗ ಬಹಳ ಸಣ್ಣವನಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮ ಸರಕಾರಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದಿತ್ತು. ಆರೇಳು ಕೊಠಡಿಗಳು, ವರಾಂಡ, ಜಗಲಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ನನಗಾಗ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕಂಡಿತ್ತು. ನಾನು ಅಮ್ಮನೊಟ್ಟಿಗೆ ಮದ್ದಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಡಾಕ್ಟರ್ ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ಔಷಧಕ್ಕಾಗಿ ಕಂಪೌಂಡರ್ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು. ಡಾಕ್ಟರ್ ರೂಂ ನಿಂದ ಕಂಪೌಂಡರ್ ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗಲು ಎರಡು ದಾರಿಗಳಿವೆ. ಒಂದು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೋದರೆ ಅಮ್ಮ ಇನ್ನೊಂದು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ದಿರಬೇಕು. ನನಗೆ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿತು. ಗೋಳೋ ಎಂದು ಅಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದೆ. ಅಮ್ಮ ಕಾಣಿರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮನೆಲ್ಲಿಯೆಂದು ಹುಡುಕಿದೆ. ಸಿಗಲ್ಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅಳು ತಾರಕಕ್ಕೆ ಏರಿರಬೇಕು. ಜನ ನನ್ನ ಅಮ್ಮನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಅನಿಯಾದರು. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಅವಳು ಬಂದಳು. ಒಂದರೆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾನೆಬ್ಬಿಸಿದ ರೊಚ್ಚು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಬದಲಿಸಿತ್ತು.

ನಾವು ಹೈಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಗಾಂಧಿ ಜಯಂತಿಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹುಡುಗರಾದ ನಾವೆಲ್ಲರು ಸೇರಿ ಆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಹೊರಾವರಣವನ್ನು ಶುಚಿಗೊಳಿಸಿ ಕೆಲವು ಗಿಡಗಳನ್ನು ನೆಟ್ಟಿದ್ದೆವು. ನಂತರ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಕಂಪೌಂಡರ್ ಕೊಟ್ಟ ಪೆಪ್ಪರ್ ಮೆಂಟ್ ಗಳನ್ನು ತಿಂದೆವು. ಅದು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಸೈಕಲ್ ಮೆಟ್ಟುತ್ತಾ, ಐಸ್ ಕ್ಯಾಂಡಿ ತಿಂದೆವು.

ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ಕಂಪೌಂಡರ್ ಮಲೆಯಾಳೀಯಾಗಿದ್ದ ಎಂದು ನೆನಪು. ಆದರೆ ಆತ ಬಹಳ 'ಬಿಳಿ' ಬಣ್ಣದವನಾಗಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಪರಿಸರದ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳೊಡನೆ ಪ್ರೇಮ ವ್ಯವಹಾರವಿತ್ತು. ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿದ್ದ ಹಿರಿಯರೆಲ್ಲಾ ಅವನನ್ನು ಇಷ್ಟ ಪಡುತ್ತಿರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹೇಳುತಿದ್ದರು. ಕೊನೆಗೊಮ್ಮ ಆತ ನಮ್ಮೂರಿನ ಒಬ್ಬ ಹುಡಿಗಿಯೊಂದಿಗೆ ಪರಾರಿಯಾಗಿಯೂ ಬಿಟ್ಟ. ಆತನ ಬಿಳಿ ಅಂಗಿ ಪ್ಯಾಂ ಟ್ ಗಳು, 'ಬಿಳಿ' ಬಣ್ಣ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬಿಳಿ ಷೂ ಕೂಡಾ ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ದೆವ್ವವನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ರಾತ್ರಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವನನ್ನು ಕಂಡವರು ದೆವ್ವ ಎಂದು ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ಸಲ ನಮ್ಮ ನೆಂಟರೊಬ್ಬರು ಬಿಳಿ ಪಂಚೆ ಹಾಗೂ ಬಿಳಿಅಂಗಿ ತೊಟ್ಟು ರಾತ್ರಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ಕಂಡ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ಆತ ಕಂಪೌಂಡರ್ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಆತನ ಮೇಲೆ ಕಲ್ಲೆಸಿದ್ದಳು. ನಾವು ಕೂಡಾ ಕತ್ತಲಾದ ಮೇಲೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆ ಯುಟ್ಟು ಬಂದರೆ ಕಂಪೌಂಡರ್ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವು.

ಹೊಸ ಡಾಕ್ಟರ್‍ಗಿಂತ ಹಳೆ ಕಂಪೌಂಡರ್ ಹೆಚ್ಚು ನಂಬಿಗಸ್ತ.