Friday, May 11, 2007

ಕುಡಿ ನೋಟ

ಕುಡಿತದಿಂದ ಕೆಲವರಿಗೆ ಹಿಡಿತ ತಪ್ಪಿರುತ್ತದೆ. ಹಿಡಿತದಿಂದ ಕೆಲವರಿಗೆ ಕುಡಿತ ತಪ್ಪಿರುತ್ತದೆ. ನನಗೆ ನೆನಪಿಲ್ಲ ನಾನು ಯಾವಾಗ ಕುಡಿತ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದೆ ಎಂದು. ಅಂದರೆ ಕುಡಿತ ಒಂದು ಹವ್ಯಾಸ ಅಥವಾ ಚಟವಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ಇಂದಿಗೂ ಅದು ನನಗೆ ಚಟವಾಗಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಹೆಮ್ಮೆಯೆನಿಸುತ್ತದೆ. ನಾನು ಎರಡು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ಕುಡಿದೇ ಇಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಏನೂ ಇರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆನೂ, ಈಗಲೂ ಕುಡಿತ ನನಗೆ ಬೇಕಾದಾಗ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಕುಡಿಯುತ್ತೇನೆ. ಇದೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಿಗೆ ಕಾರಣ ಮನೆಯ ಪ್ರಿಜ್ ನಲ್ಲಿದ್ದ ಬಿಯರ್ ಬಾಟಲಿಗಳೆಲ್ಲ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಚಳಿಕಾಯಿಸುತ್ತಾ ಇರುವುದು. ಮೊನ್ನೆ ತಂದಿದ್ದ ಒಂದು ಕೇಸ್ ನಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತ್ರ ಮುಗಿದಿತ್ತು. ಕೆಲವು ಹೊರಗಡೇನೇ ಇತ್ತು. ಬಿಯರ್ ಕುಡಿಯುವುದು ನನಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಇಷ್ಟವಲ್ಲ. ಆದರೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇಷ್ಟ. ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅದೇ ಉತ್ತಮವಲ್ಲವೇ? ನಾನು ಎಳವೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಶರಾಬು ಜತೆ ಸಹವಾಸ ಇಟ್ಟವನು. ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ನನ್ನ ಮೊದಲ ಕುಡಿತದ ನೆನಪಿಲ್ಲ ಎಂದು. ನಮ್ಮ ಆಚೆಮನೆಯವರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಗೇರುಬೀಜದ ಫೆನ್ನಿ, ಗಡಂಗಿನಿಂದ ಅಪ್ಪನಿಗಾಗಿ ತರುತ್ತಿದ್ದ ಶರಾಬು, ಅಪ್ಪನ ಜತೆ ಹೋಗಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಶೇಂದಿ, ಕುಡಿದು ತಮಾಷೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಮಾವ, ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಕುಡಿದರೆ ಸಾಕು ವಾಂತಿ ಮಾಡಿ ಗಲೀಜು ಮಾಡುವ ದೊಡ್ಡಣ್ಣ, ಫೆನ್ನಿ ಕುಡಿಯಲೆಂದೇ ತನ್ನ ತವರು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ಅತ್ತಿಗೆ, ಅಕ್ಕನಿಗೆ ಮದುವೆಯಾದ ಮೊದಲ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳ ಗಂಡನ ತಮ್ಮಂದಿರ ಜತೆಗೆ ಹೋಗಿ ಗೋಲ್ಡ್ ಸ್ಪಾಟ್ (ಒಂದು ರೀತಿಯ ಪ್ಯಾಂಟಾ ತರ ಪೇಯ) ನಲ್ಲೆ ಶರಾಬು ಹಾಕಿ ಕುಡಿದುದು, ಕಾಲೇಜಿನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜತೆಗೆ ಬಾರ್ ಗೆ ಹೋಗಿ ಬಿಯರ್ ಆರಂಭಿಸಿದುದು, ಬಿಯರ್ ಜತೆ ವಿಸ್ಕಿ ಬೆರೆಸಿ ಕುಡಿದು ಲೋಕವೇ ತಿರುಗಿದ್ದು ನೆನಪುಗಳು ತುಂಬಾ. ಕಳೆದ ಸಲ ಕೇರಳಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಕುಡಿದ ಶೇಂದಿ (ಕಳ್ಳು) ತುಂಬಾ ದಿನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿದೆ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅರ್ಧ ಬಾಟಲಿ ವಿಸ್ಕಿಗೆ ಶೇಕಡಾ ಅರ್ವತ್ತೈದು ಟ್ಯಾಕ್ಸ್ ಕಟ್ಟಿ ಖರೀದಿಸಿದ್ದು. ಪಾನ ನಿಷೇಧ ವಿರುವ ಗುಜರಾತ್ ಗೆ ಪ್ರತಿ ಸಾರಿ ಹೋದಾಗಲೂ ಕುಡಿದೇ ಬಂದಿದ್ದು. ಇವೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಮುಂದಿನ ಬರಹಗಳಿಗೆ ಮುನ್ನುಡಿಯೋ ಎಂಬಂತೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಿವೆ. ನಾವು ಕುಟುಂಬ ಸಮೇತ ಕೊಚ್ಚಿಯಿಂದ ಮುನ್ನಾರ್ ಗೆ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವು. ರಾಜ್ಯವೇ ಒಂದು ನಗರವಾಗಿರುವ ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಬಾರ್ ಗಳು ಇಲ್ಲ. ಬೀಯರ್ ಮತ್ತು ವೈನ್ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಇತರ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ತಯಾರಿಸಿದ ವಿದೇಶಿ ಮದ್ಯಕ್ಕೆ ನಗರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಇರುವ ಸರಕಾರಿ ಅಂಗಡಿಗಳಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಮುಖ್ಯ ಪೇಟೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಗೆ ಬಂದರೆ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಗೆ ಒಂದರಂತೆ ಕಳ್ಳು ಶಾಪ್ ಗಳು ಕಾಣಸಿಗುತ್ತವೆ. ನಾವು ಪ್ರಯಾಣಿಸುವಾಗ ನನಗೆ ಅದೇ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಕಪ್ಪು ಬಿಳಿ ಬೋರ್ಡ್ ಮಲಯಾಳದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಆ ನಾಲ್ಕು ಅಕ್ಷರಗಳು ನನಗೆ ಮರೆಯದೇ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿದೆ. ವೇಗವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ನಮಗೆ ಆ ಬೋರ್ಡ್ ಕಂಡು ಡ್ರೈವರ್ ನಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಹೇಳಬೇಕಾದರೆ ತುಂಬಾ ದೂರ ತಲುಪುತ್ತಿದ್ದೇವು. ಕೊನೆಗೆ ರಸ್ತೆಯ ಒಂದು ತಿರುವಿನಲ್ಲಿ ಕಾರು ನಿಧಾನವಾದಂತೆ ಬೋರ್ಡ್ ಕೂಡಾ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಕಾರು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಹೇಳಿದೆ. ಅದೊಂದು ಹಳ್ಳಿ ಪ್ರದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಕಳ್ಳು ಶಾಪ್ ನಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಹದಿನೈದು ಮಂದಿ ಇದ್ದರು. ನಾನೂ ಹೋಗಿ ಒಂದು ಕುಪ್ಪಿ (ಬಾಟಲಿ) ಕಳ್ಳಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಅಲ್ಲೇ ಕಲ್ಲ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಹೀರಲು ತೊಡಗಿದೆ. ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇನ್ಯಾರಿಗಾದರೂ ಒಂದು ಕುಪ್ಪಿ ಕಳ್ಳು ತೆಗೆದು ಕೊಡುವುದೋ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದೆ. ಹಾಗೆ ತೆಗೆದು ಕೊಡುವುದು ವಾಡಿಕೆ. ಅಂದರೆ ಕಳ್ಳು ಕುಡಿಯುವವರ ಸ್ನೇಹ. ನನಗೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಸಮಯವಿರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಹನ್ನೆರಡು ಕಳೆದಿರುವುದರಿಂದ ಕಾರಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಉಳಿದವರಿಗೆ ಹಸಿವಾಗಿತ್ತು. ಹಣ ಕೊಟ್ಟು ನಾನು ಮತ್ತೆ ಕಾರಿಗೆ ಹತ್ತಿದೆ. ಕೇರಳದಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟಾಯಂ ಜಿಲ್ಲೆ ಕಳ್ಳಿಗೆ ಬಹಳ ಹೆಸರುವಾಸಿ. ಅಲ್ಲಿಯ ತೆಂಗಿನ ಮರದ ಕಳ್ಳು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕುಡಿದರೆ ಧಾರವಾಡದ ಎಮ್ಮೆಯ ಆಗಷ್ಟೇ ಕರೆದ ಬಿಸಿ ಹಾಲಿನಂತೆ ರುಚಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಜತೆಗೆ ನಂಜಿಕೊಳ್ಳಲ್ಲು ಚೆಮ್ಮೀನ್ ಇದ್ದರೆ ಬದುಕೇ ಎಂದೆಂದೂ ಹೀಗೇ ಇರಲಿ ಎಂಬ ಒಂದು ಮಲಯಾಳ ಹಾಡು ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಕಳ್ಳು ಕುಡಿದು ಮುನ್ನಾರ್ ತಲುಪಿದ ನಮಗೆ ರಿಸಾರ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯಲು ಬೀಯರ್ ಮತ್ತು ವೈನ್ ಮಾತ್ರ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೊಚ್ಚಿಯ ಹಳೇ ಅರಮನೆ ಹೋಟೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ರೊಮ್ಯಾಂಟಿಕ್ ಆಗಿ ವೈನ್ ಕುಡಿದ ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ವಿಸ್ಕಿ ಕುಡಿಯಬೇಕೆಂದು ಅನಿಸಿತು. ಒಂದು ಬಾಟಲಿ ಪೂರಾ ತೆಗೆದು ಕೊಂಡರೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರವಾಸ ಕಾಲವಿಡೀ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಇರಬಹುದು ಎಂಬ ಲೆಕ್ಕ ದಲ್ಲಿ ಮುನ್ನಾರ್ ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿರುವ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸರಕಾರೀ ಮದ್ಯ ಮಾರಾಟದ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಜನವೋ ಜಾತ್ರೆಯೋ. ಅಂತಿಂತು ಅರ್ಧ ಬಾಟಲಿ ಸಿಗ್ನೇಚರ್ ಗೆ ಏಳ್ನೂರೋ ಏನೋ ಕೊಟ್ಟು ತೆಗೆದು ಕೊಂಡೆ. ಬಿಲ್ಲ್ ಕೂಡ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಮದ್ಯದ ಮುಕ್ಕಾಲು ಶೇಕಡಾ ಟ್ಯಾಕ್ಸ್. ಮದ್ಯ ಮಾರಿ ಸರಕಾರ ಅದೆಷ್ಟು ದುಡ್ಡು ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಾನು ಅಚ್ಚರಿಪಟ್ಟೆ. ಕೊಂಡಿದ್ದ ವಿಸ್ಕಿಯನ್ನು ಒಂದೆರಡು ದಿನ ಜೋಪಾನವಾಗಿಟ್ಟು ಕುಡಿದೆ.
ಕುಡಿತದ ಒಂದೊಂದೇ ಪೆಗ್ ಗಳನ್ನು ಮುಂದೆ ಹೀರೋಣ ಎಂಬ ಭರವಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಚೀರ್ಸ್ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.
ಒಲವಿನಿಂದ
ಬಾನಾಡಿ.

No comments:

Post a Comment