Friday, April 27, 2007

ಸಾವು ನಮಗೆ ಎಲ್ಲಿಂದಲೂ ಬರಬಹುದು!

ಸಾವಿಗೆ ದಾರಿ ಬೇಡ. ಅದು ಹೋದಲ್ಲಿ ದಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ನಗರವಿರಲಿ, ಹಳ್ಳಿಯಿರಲಿ ಅದು ಹುಡುಕುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳಿರಲಿ, ಮುದುಕರಿರಲಿ ಅದರ ಆಯ್ಕೆ ಅದಕ್ಕೇ. ನಾವು ಎಣಿಸಿದಂತೆ ಅದನ್ನು ನರ್ತಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಾವು ನಿಗೂಢ ಆದಷ್ಟೇ ಅದಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದವರೂ ನಿಗೂಢರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಜ್ಜನ ಮಗನ ಮಗಳ ಮಗಳು ಅಂದರೆ ನನ್ನ ಅಕ್ಕನ ಮಗಳು ಕಮಲ ಬಾವಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಸತ್ತಾಗ ನಾನು ಐದನೆ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಅವಳೇಕೆ ಸತ್ತಳು ಎಂದು ನನಗೀಗಲೂ ನಿಗೂಢ. ಅವಳು ಸತ್ತು ಎರಡು ವರ್ಷ ನಂತರ ಅಕ್ಕನಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಮಗುವಾಯಿತು. ಗಂಡು ಮಗು. ಶಿವಪ್ಪ. ಆತ ದೊಡ್ಡವನಾದ. ಅದು ಇದೂ ಎಂದು ಅವನು ಓದುವುದರಲ್ಲಿ ಜಾಣನಾಗಿರಲ್ಲಿಲ್ಲ ಅಂತ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅವನಿಗೆ ಹದಿನೆಂಟು ವರ್ಷವಾಗಿರಬೇಕು ಆಗ ಅವನು ಉಡುಪಿಗೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋದ. ನನ್ನ ಅಣ್ಣನ ಮಗ ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ. ಆವರಿಬ್ಬರೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಗೆಳೆಯರಾಗಿದ್ದುದರಿಂದ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಜತೆಗೆ ಹೋದರು. ಒಂದು ದಿನ ಸಂಜೆ ಶಿವಪ್ಪ ರೂಮಿಗೆ ಬರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅಣ್ಣನ ಮಗ ಅವನು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿರಬಹುದೆಂದು ಊರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ. ಊರಿಗೆ ಬಂದ ಸುದ್ದಿ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ದಿನಗಳು ಒಂದು, ಎರಡು ಎಂದು ಉರುಳತೊಡಗಿದವು. ಮೂರು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಗುಡ್ಡದಲ್ಲಿನ ಮರವೊಂದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ದೇಹ ನೇತಾಡುವ ವಿಚಾರ ತಿಳಿಯಿತು. ನೋಡಿದರೆ ಶಿವಪ್ಪನದು. ಸತ್ತು ಮೂರು ದಿನವಾಗಿರಬಹುದು. ಉಟ್ಟ ಬಟ್ಟೆಗಳಿಂದಲೇ ಪರಿಚಯ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಆತನೂ ಏಕೆ ಸತ್ತ ಎಂಬುದು ನಿಗೂಢ. ಕತೆಗಳು ತುಂಬಾ ಕಟ್ಟಿದವು. ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ಕತೆಗೆ ಸಾವು ಇಷ್ಟು ಹತ್ತಿರ ಬರಬೇಕೇ ಎಂದು ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸಲಾಗಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಆ ಅಕ್ಕನ ಗಂಡ ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಸತ್ತರು. ಸತ್ತ ಸುದ್ದಿ ನನಗೆ ತಿಳಿದರೂ ವಯಸ್ಸಾದ ನನ್ನ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅದನ್ನು ತಿಳಿಸುವ ವಿಚಾರ ನನಗೆ ಹಿಡಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನನ್ನ ಆ ಭಾವನ ಬಗ್ಗೆ ಮಮತೆ ಇರಬಹುದು. ಆತ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ದುಃಖವಾಗಬಹುದು ಎಂದು ನಾನು ಯೋಚಿಸಿದ್ದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಏನೋ ಮಾತಾಡುವಾಗ ಆ ಅಕ್ಕನ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಮಗ ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಬಂದಿದ್ದನ್ನು ಹೇಳಿ ಅವನ ಅಪ್ಪ ಮೊನ್ನೆ ಸತ್ತು ಹೋದರು ಎಂದು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಅಮ್ಮ ನಾನೆಣಿಸಿದಷ್ಟು ವಿಚಲಿತಲಾಗಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ವಯಸ್ಸು, ಅವಳು ಪಟ್ಟ ಬವಣೆ ಅವಳನ್ನು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ದಿರಬಹುದು. ಅವಳು ನನ್ನಿಂದಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಾವನ್ನು ಕಂಡಿರಬಹುದು. ಅವಳ ಕೊನೆಯ ಮಗು ನನ್ನ ತಮ್ಮ ಹುಟ್ಟಿ ಹದಿನೈದು ದಿನಕ್ಕೆ ಸತ್ತಾಗ ಅವಳು ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಅತ್ತಿಲ್ಲ ದಿರಬಹುದು. ಅಂದು ನಾನು ಶಾಲೆಯಿಂದ ಬಂದಾಗ ಅಮ್ಮನ ಹೆರಿಗೆ ಮತ್ತು ಮಗುವಿನ ಆರೈಕೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಮೇಲಿನ ಮನೆಯ ಅತ್ತೆ ಮತ್ತಿತರರು ಚಿಂತಾಕ್ರಾಂತರಾಗಿದ್ದರು. ನಾನು ಬಂದೊದನೆ ಅತ್ತೆ ಹೇಳಿದರು. ಮಗು ತೀರಿ ಹೋಯಿತು. ನಿನ್ನ ಅಪ್ಪ ಅದನ್ನು ತೋಟದ ಆಚೆ ಮಣ್ಣು ಮಾಡಿದರು ಎಂದು. ನಾನು ಅತ್ತೆ. ಜೋರಾಗಿ ಅತ್ತೆ. ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಏಕೆ ಅಳುವುದೆಂದು. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಬೆಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳ ಸಣ್ಣ ಮಗು ಸತ್ತಾಗ ಆರೇಳು ವರ್ಷದ ನಾನು ಅತ್ತದ್ದು ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಒಳಗಿನಿಂದ ಇರಬಹುದು. ಸಾವು ಹುಟ್ಟಿದ ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳೊಳಗೆ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿತು. ಹುಟ್ಟು ಮತ್ತು ಸಾವನ್ನು ಆ ಜೀವ ಬಹಳ ಬೇಗ ಬೇಗನೆ ಅನುಭವಿಸಿತು. ಸಾವು ನಾವು ಕರೆದಾಗ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಅದರ ದಾರಿ ಅದರ ಸಮಯ ಅದಕ್ಕೆ. ನನ್ನ ಮಾವ ತನ್ನ ಮಗ ತನ್ನಲ್ಲಿ ಹೇಳದೇ ಕೇಳದೇ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳನ್ನು ಮದುವೆಯಾದ ಎಂದು ವಿಷಕುಡಿದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ಮೊದಲೇ ಆರಾಮವಿಲ್ಲ. ನರಗಳ ದೌರ್ಬಲ್ಯ. ಜತೆಗೆ ಆಲೋಪತಿ ಔಷಧಿ ತಿಂದರೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಎರಡು ದಿನ ಮೂರ್ಛಿತರಾಗಿದ್ದ ಅವರು ಸಾಯಲಿಲ್ಲ. ಹಳೆಯ ಕಾಯಿಲೆ ಎಲ್ಲಾ ಮುಗಿಯಿತು ಎಂದು ಹೇಳುತಿದ್ದರು. ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷದ ನಂತರವೂ ಅವರ ವಿಷ ಜಾರಿಲ್ಲ ಅಂತ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಸಾವು ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಸುಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಸಾವಿಗೆ ಅದರದೇ ಆದ ದಾರಿ. ಅದರದೇ ಆದ ಸಮಯ. ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅದಿಲ್ಲ.
ಒಲವಿನಿಂದ
ಬಾನಾಡಿ.

1 comment:

  1. ಬಾನಾಡಿ ಅವರೆ,

    ನಿಮ್ಮ ಮಾತು ನಿಜ. ಸಾವು ದೇವರ ಕೈಲಿ ಇರುತ್ತೆ.

    ಕೆಲ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಥರನೆ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ, "ಹೆಣ ಮಾತಾಡಿತು" ಎಂಬ ಕವನ ಬರೆದಿದ್ದೆ.
    ಮಾನವನಿಗೆ ಸಾವು ಯಾವಗ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ!

    ReplyDelete